Saturday 26 November 2016

আন্ধাৰ


   নিজকেই বিশ্বাস হোৱা নাই তাৰ ইমান অকল্পনীয় স্বীকাৰোক্তি কৰাৰ সাহস সি কত পালে ? তাকো তাইৰ আগত ? কিহৰ বাবে সি নিজকে তাইৰ আগত মানসিকভাৱে নগ্ন কৰি তুলি ধৰিলে ? কি স্বাৰ্থ আছিল তাৰ ?
  
   কোঠাটোৰ এচুকত থকা টেবুলখনৰ সন্মুখত বহি সি আবেলিৰ ঘটনাটোকে পাগুলিয়াই আছিল মনৰ সাগৰত চিন্তাৰ প্ৰচণ্ড ঢৌবোৰৰ মাজত সি নিজকে অসহায় নাওঁ এখনৰ দৰে এৰি দিছিল ঢৌবোৰ অতিক্ৰমি সিপাৰ পোৱাৰ আশাত কিম্বা হেৰাই যোৱাৰ তাড়নাত
   
   সকলো ঘটনা সামৰি সি চিঠি এখনত তাইলৈ নীলা আখৰবোৰ আঁকিবলৈ লৈছিল মাত্ৰ, তেনেতে কাৰেণ্ট গ খেপিয়াই খেপিয়াই সি মম এডাল জ্বলালে তাৰ আঙুলিবোৰ কঁপিছিলঠাণ্ডা কিম্বা মানসিক অস্থিৰতাত
   
   ক্ৰমশঃ মমডাল গলি গলি শেষ হৈ আহিছে ,ঠিক তাৰ কলিজাটিৰ দৰে কলিজাৰ কেঁচা তেজত আজি তাইৰ চিনাকি গোন্ধ নাই কলিজাৰ উৱলি যোৱা পঁজাত তাই বহুদিন ভুমুকি মৰা নাই আলপৈচানৰ অভাৱত আজি জহি-খহি নিঃশেষ হব ধৰিছে তাৰ কেঁচা ৰঙৰ প্ৰেমৰ পঁজা তাৰ চিঠিখন আধৰুৱা হৈয়েই পৰি ৰ তাৰ আঙুলিকেইটাই কান্দিছিল, চিঠিখন মোহাৰি চুকৰ ডাষ্টবিনটোলৈ দলিয়াই গলি গলি নিঃশেষ হৈ অহা মমডালে এটা সময়ত নিজকে মৃত ঘোষণা কৰিছিল মাথো শ্মশানৰ চিতাৰ দৰে তাৰ মৃত শৰীৰৰ পৰা উৰি আহিছিল উমুঠিমান ধোঁৱা কোঠাটোৱেও তাক সাৱতি আন্ধাৰত বুৰ মাৰিছিল

   এৰা, সঁচাকৈয়ে বৰ আন্ধাৰ

Friday 25 November 2016

স্পন্দিতাৰ ডায়েৰীৰ অন্তিমটো পৃষ্ঠা


   বহুত অভিনয় কৰিলো জীৱন নামৰ নাটকখনিত আজি মই বৰ ক্লান্ত অ’...
   
    জীৱনটোত মই নিজৰ ইচ্ছাৰে জীয়াই থাকিব বিচাৰো তাৰ বাবেই হয়তো মই হেৰুৱাইছো পৰিয়ালৰ আস্থা তেওঁলোকৰ বাবে মই ত্যাজ্য ক্ৰমাৎ বাঢ়ি গৈ আছে সম্পৰ্কৰ দূৰত্ববোৰ শুকাই শুকাই লেহুকা হৈ গৈ আছে বন্ধু-বান্ধৱীৰ লগত থকা এনাজৰীডাল সকলোৰে পৰা আঁতৰি আহি আজি মই মোৰ পৃথিৱীতে স্বনিৰ্বাসিত ভগৱানক মই বিশ্বাস নকৰো, কৰিব নোখোজো সংগীবিহীনভাৱে অতিবাহিত হৈ আছে তথাকথিত জীৱন মানসিক অন্তৰ্দ্বন্দ্বত ভুগিছো মই প্ৰতিনিশাই নিসংগতা আৰু একাকীত্বৰ চিকাৰ হৈ পৰো  
   
   তথাপিও অশেষ চেষ্টা কৰিও অনুৰাগক মোৰ মনৰ পৰা আঁতৰাই পঠিয়াব পৰা নাই তাৰ মাজত,তাৰ সপোনবোৰৰ মাজত মোৰ জীৱনটোক নতুনকৈ বিচৰাৰ হাবিয়াস জাগি উঠে সপোনত যেতিয়া সি আহে,মোৰ বুকুৰ মাজৰ লুকাই থকা কোনোবা যুগৰ আশাবোৰে যেন এঙামুৰি দি উঠে হঠাতে তাক চিঞৰি কব মন যায় –“ অনুৰাগ, ময়ো তোমাক বহুত ভাল পাওঁ নোৱাৰো ক বিবেকে বাধা দিয়ে কেনেকৈ কওঁ তাক মোৰ জীৱনৰ চৰম সত্য ? আৱেগ আৰু বিবেকৰ অঘোষিত যুদ্ধত থকা-সৰকা হৈ পৰো নিজকে বুজোৱাৰ অপচেষ্টা কৰো তাৰ উজ্জ্বল চকুহালিত চকু থৈ কথা কোৱাৰ সাহস নাই মোৰ নিজকে স্বাৰ্থপৰ যেন অনুভৱ হয় তাৰ সঁচা ভালপোৱাৰ বিনিময়ত তাক কি দিলো ? এবুকু যন্ত্ৰণা,এমুঠি গভীৰ হুমুনিয়াহ আৰু কিছু গধুৰ কষ্টকৰ  উশাহ আবেলি নৈৰ পাৰত সময়ে সোঁতৰ দৰে গতি কৰে অথচ মই নিৰুপায়
   
   মই কেঞ্চাৰত আক্ৰান্ত,অন্তিম পৰ্যায় ভাগি পৰিছো মই সম্পূৰ্ণৰূপে জীয়াই থকাৰ হেঁপাহবোৰ ক্ৰমান্বয়ে আঁতৰি যায় এক বিশাল শূণ্যতাই অৱশিষ্ট দিনকেইটা কুটি কুটি খায় আজিও মই সপোন দেখোবৃদ্ধ ছাণ্টিয়াগোৰ সপোন,শুই থকা সিংহৰ সপোন পাৰ্থক্য মাথো এটাইসিহঁতে শুইছে নতুন উদ্যমেৰে পিছদিনা আকৌ নিজ কামত ব্যস্ত হোৱাৰ দোহাই দি আৰু মই...? নৈৰ পাৰত চিতা এখনে যে মোৰ শৰীৰটোক সাৱতি লবলৈ ব্যাকুল হৈ পৰিছে
   
   উজাগৰে পাৰ হৈ গৈ থাকে নিশাবোৰ, কোটৰত সোমাই গৈ থাকে চকুহালি মই যেন হতাশাত ভুগিছো অপ্ৰাপ্তিৰ হতাশা,বিফলতাৰ হতাশা এখন এখনকৈ জ্বলাই দিও মোৰ পুৰণি ডায়েৰীবোৰ,যাৰ পাতে পাতে লিখা আছে জীৱনৰ অপ্ৰকাশিত গোপন অধ্যায়বোৰ ;যিবোৰ প্ৰকাশ হোৱাটো মই নিবিচাৰো এতিয়া আৰু মই ডায়েৰী লিখাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ নকৰো মোৰ শীৰ্ণ আঙুলিত ভেঁজা দি আজি জীৱনেই যে মোৰ ডায়েৰী লিখিছে ...

Thursday 24 November 2016

কবিতা


আকাশে নাজানে
তাৰ বিশালতাৰ কথা
নদীয়ে নাজানে
তাৰ গভীৰতাৰ কথা

তুমিও নাজানা
তোমাৰ বুকুৰ খাজে খাজে বৈ থকা
ভালপোৱাৰ সূঁতিটোৰ কথা
কাৰণ,তুমি মোৰ বাবে এটি কবিতা
জটিলতাই স্পৰ্শ নকৰা
অলিখিত
এটি জীৱন্ত কবিতা

বাস্তৱ


মোৰ মন আকাশৰ
বিষাদৰ কজলা ডাৱৰবোৰ
উৰুৱাই নিবলৈ
প্ৰেমৰ পচোৱাজাক
আৰু নাহে

দোভাগ নিশা
বুকুৰ সিক্ত ৰোৱাতলিত
তোমাৰ স্মৃতিৰ কঠিয়া সিঁচিবলৈ
বৰষুণজাক আৰু নাহে

মোৰ দুচকুৰ স্বপ্নক দিঠক কৰিবলৈ
এতিয়া যে সময়ে
তোমাক লৈ উভতি নাহে

মুক্তি


তোমাৰ চকুলোৰ সোঁতত ভটিয়াই
মোৰ জীৱনৰ নাওঁ

তোমাৰ প্ৰগলভ চাৱনিত তিৰবিৰাইছিল
আশাৰ তৰালি
তোমাৰ উন্মাদ চুলিটাৰিৰ আন্ধাৰত
কুৰুকি কুৰুকি সেয়া আজি
কাৰ আঙুলিৰ ধেমালি ?

তোমাৰ চকুহালিত পিয়াপি ফুৰা
এটি নষ্ট স্বপ্নই
মুক্তিৰ বাট খেপিয়াই আত্মহত্যাৰ জখলা বগাইছিল
লোতকৰ বন্যাত উটি আহি সি
মোৰ হাতৰ তলু্ৱাত শুই পৰিছিল

শ্ৰমিক


এটি ৰৌদ্ৰদগ্ধ শৰীৰ ,
এটা ক্লান্ত মন,
সুৰুঙাবিহীন কৰ্মব্যস্ততা,এটা পৰাধীন জীৱন
কাৰণ
তেওঁলোক যে শ্ৰমিক

স্বাধীনতাৰ তৃষ্ণাত আতুৰ ,
বোজাৰ ভৰত কাতৰ তেওঁলোকৰ শৰীৰ

এমুঠি অন্ন,এটি আশ্ৰয় কিম্বা
পৰিয়ালৰ চাৰিবেৰত ওলোমাব খোজা
এটি হাঁহিৰ আশাত
বন্দী,
তেওঁলোকৰ দুহাত

তেওঁলোকৰ দুহাতেৰে বাগৰে
কেঁচা তেজৰ সোঁত ,
ত বিৰিঙি উঠে জীৱনৰ দুখৰ দলিল
দুহালি চকুৰে পাৰভাঙি বৈ আহে
আৱেগৰ লোতক ,
ত লুকাই থাকে হেৰুওৱাৰ যাতনা

এৰা...
সময়ৰ আগত বশ্যতা স্বীকাৰ কৰা
এওঁলোকেই হল শ্ৰমিক

সময়


স্মৃতিৰ জোলোঙাৰ পৰা
সৰি পৰিল
এমুঠি সময় ;
হেঙুল বৰণীয়া
ক্লান্ত,বিষণ্ণ সময়

অতীত কিম্বা ভৱিষ্যতৰ বোজাত
ভাৰাক্ৰান্ত বৰ্তমান সময়

আইৰ দুচকুত সময়ে
আঁকিব খোজা নাছিল ,
পিতাইৰ বিষাদগ্ৰস্ত মুখখনি
আইৰ কপালত জ্যোতিস্মান
নষ্টালজিয়াৰ ৰঙা ফোঁটটিক
সময়ে অপমানিত কৰিব বিচৰা নাছিল
মাথো অতীতৰ সমাধি বগাই
নিৰৱে গুচি গৈছিল
সময়...।।



স্বপ্ন


গৰাখহনীয়া সৃষ্টি কৰিছে বুকুত
অসুখীয়া স্বপ্নবোৰে
কমাই আনি আছে ক্ৰমশঃ
হৃদয়ৰ পৰিসৰ...

মৃত্যুমুখী যাত্ৰা
আৰম্ভ কৰিছে সিহঁতে
আৰু মই
মৃত্যুমুখী স্বপ্নৰ বাবে
বুকুত খান্দিছো কবৰ... ।।

ফাগুন - ২


আপোনাৰ হৃদয়লৈও এদিন
ফাগুন আহিছিল
আপোনাৰ কলিজাত
পলাশৰ ৰঙা ছটিয়াই
ফাগুনে খিলখিলাই হাঁহিছিল
আপোনাৰ দীঘল চুলিটাৰিৰ ফাঁকে ফাঁকে
আঙুলি বুলাই
ফাগুনে এঘুমটি মাৰিছিল
ফাগুনৰ চেঁচা পৰশে
আপোনাক শিহঁৰিত কৰিছিল
আপোনাৰ আঁচল উৰুৱাই
নিলাজ ফাগুনে
বক্ষৰ সৌন্দৰ্য্য পান কৰিছিল

বিশ্বাস কৰক,
মোৰ বুকুলৈও ফাগুন আহিছিল
আপোনাৰ সৈতে খেলা কৰা
নিৰ্লজ্জ আবেলিটোৰ কথা কৈ
মোৰ লগত চুপতি মাৰিছিল
আপোনাৰ কুশল বতৰা জনাই
পুনৰ অহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে
ফাগুনে মোৰ পৰা বিদায় মাগিছিল

বৰষুণত নিতিতিবা


বৰষুণত নিতিতিবা
তোমাৰ সিক্ত চুলিটাৰিৰ সুবাসে
বুকুত প্ৰেমৰ গজালি মেলাব

বৰষুণত নিতিতিবা
তোমাৰ খিল্ খিল্ হাঁহিত
পদুলিত শৰতৰ শেৱালি সৰিব

বৰষুণত নিতিতিবা
হেঙুল সূৰুযে লাজত
পশ্চিম দিগন্তত লুকাভাকু খেলিব

বৰষুণত নিতিতিবা
তুমি এনেয়েও ধুনীয়া



আপোন


 কোনোৱেই আপোন নহয়
এই পৃথিৱীত,
আপোনাৰ অথবা মোৰ বাবে

সময়ৰ জালত আবদ্ধ হৈ
ছটফটাই থকা আমিবোৰ
কাৰোবাৰ বাবে মাথো
মানুহ নামৰ বহুৰূপী

দুখৰ পাৰত দুখবোৰ জাৰি-জোকাৰি
হেঁপাহৰ কলং সাঁতুৰি
সুখৰ পাৰলৈ ঢাপলি মেলিব খোজা আমিবোৰ
কাৰোবাৰ বাবে প্ৰলাপী পাগল

বৰ্তমানৰ ৰুদ্ধদ্বাৰ অতিক্ৰমি
পৰিস্থিতিৰ মুখামুখি হব খোজা আমিবোৰ
কাৰোবাৰ বাবে
কেৱল একো একোজন বহুৱা

অসংলগ্ন

()
ফাগুনী বতাহজাকে
তোমাৰ আঁচল কঁপাইছিল
এটি নিষ্পাপ স্বপ্ন
মোৰ শৰীৰত সিঁচিবলৈ
আঁচলখনে
উদ্বাউল হৈ নাচিছিল

()
বিষন্নতাৰ বুকুত মুখ গুঁজি উচুপিবলৈ
প্ৰয়োজন মাথো
তোমাৰ স্মৃতি বিজড়িত
এমুঠিমান অতীত

স্বাধীনতা - ১


আমাক স্বাধীনতা লাগে
-কে-৪৭ ৰ গুলীৰ বিনিময়ত

দুচকুত সপোন আৰু হাতত
উদ্যত মাৰণাস্ত্ৰ লৈ
যিসকলে গভীৰ অৰণ্যত
জীৱন হেৰুৱালে
তেওঁলোকৰ প্ৰতিটোপাল তেজৰ বিনিময়ত
আমাক স্বাধীনতা লাগে

যিসকল শ্বহীদৰ পৰিয়ালত
আজিও উচুপনিৰ শব্দই ৰাউচি জোৰে,
তেওঁলোকৰ চকুপানীৰ বিনিময়ত
আমাক  স্বাধীনতা লাগে


আমি যে তথাকথিত স্বাধীন দেশৰ পৰাধীন নাগৰিক

নাজানিলেই ভাল আছিল তোমাৰ ঠিকনা


তুমি কলা
তোমাৰ বুকুত মোক এডৰা মাটি দিয়া,
প্ৰতি শৰতত মই তাত শেৱালি হৈ সৰিম,
কহুৱা হৈ ফুলিম
মই কলো
নাওঁখন চিনাকি, নৈখন অচিনা
শেষত নকবা
নাজানিলেই ভাল আছিল তোমাৰ ঠিকনা

শংকৰদেৱ একাডেমীৰ তুমি নীলাঞ্জনা বৰুৱা - ২


নীলাঞ্জনা,
তোমাৰ জেতুকাবুলীয়া আঙুলিৰ স্পৰ্শত
মোৰ শীৰ্ণ আঙুলিৰ জঠৰতা ভাঙে
তোমাৰ লাস্যময়ীতাৰ হিল্লোলত
বুকুত সেউজীয়া স্বপ্নৰ অনুৰণন জাগে

মই বিপ্লৱী হৈছো নীলাঞ্জনা
স্বাধীনতা বিচাৰি
ডাষ্টবিনৰ পৰিৱৰ্তে
গভীৰ সেউজীয়াৰ মাজত বিলীন হৈছো
বিপ্লৱৰ কবিতা আওৰাই
হাতত গুঁজি লৈছো বন্দুক আৰু বাৰুদ
যি হাতেৰে তোমাৰ হাতত
হাত থৈ
জীৱনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলো
সেই হাতেৰেই কত জীৱন হত্যা কৰি 
আজি বিপ্লৱৰ নিচান উৰুৱাইছো  
তুমি উপহাৰ দিয়া কলমেৰে 
প্ৰেমৰ কবিতা লিখাৰ পৰিৱৰ্তে,
বন্দুকেৰে লিখি গৈছো অৰণ্যৰ বুকুত
মাথো তেজৰ কবিতা

এটি ৰৌদ্ৰোজ্বল পুৱাৰ অপেক্ষাত
সাৰে থাকে
অৰণ্যৰ প্ৰতিটো নিশা 
মগজুত কলমটিওৱা
স্বাধীনতাৰ ভোকে আজুৰি নিয়ে
চকুহালিত ওলমি থকা
সপোনৰ জোলোঙা 

নীলাঞ্জনা,
মোৰ বাবে তুমি ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা নকৰিবা 
ঈশ্বৰ এই বিপ্লৱৰ পলৰীয়া বিপ্লৱী 

আই আৰু পিতাইৰ চকুলৈ চাবাচোন
আজিও দেখিবা তাত     
আশাৰ থোৰ মেলা ধাননি                  

হয়তো কোনোবা নিশা       
উভতি আহিম বিপ্লৱৰ দাবানল সামৰি                         
তোমাৰ ওচৰত বন্ধকত থোৱা
মোৰ হৃদয়খনৰ ভিক্ষা বিচাৰি