আন্ধাৰ

   নিজকেই বিশ্বাস হোৱা নাই তাৰ । ইমান অকল্পনীয় স্বীকাৰোক্তি কৰাৰ সাহস সি ক’ত পালে ? তাকো তাইৰ আগত ? কিহৰ বাবে সি নিজকে তাইৰ আগত মানসিকভাৱে নগ্ন কৰি তুলি ধৰিলে ? কি স্বাৰ্থ আছিল তাৰ ?

  

   কোঠাটোৰ এচুকত থকা টেবুলখনৰ সন্মুখত বহি সি আবেলিৰ ঘটনাটোকে পাগুলিয়াই আছিল । মনৰ সাগৰত চিন্তাৰ প্ৰচণ্ড ঢৌবোৰৰ মাজত সি নিজকে অসহায় নাওঁ এখনৰ দৰে এৰি দিছিল । ঢৌবোৰ অতিক্ৰমি সিপাৰ পোৱাৰ আশাত কিম্বা হেৰাই যোৱাৰ তাড়নাত ।

   

   সকলো ঘটনা সামৰি সি চিঠি এখনত তাইলৈ নীলা আখৰবোৰ আঁকিবলৈ লৈছিল মাত্ৰ, তেনেতে কাৰেণ্ট গ’ল । খেপিয়াই খেপিয়াই সি মম এডাল জ্বলালে । তাৰ আঙুলিবোৰ কঁপিছিল – ঠাণ্ডা কিম্বা মানসিক অস্থিৰতাত ।

   

   ক্ৰমশঃ মমডাল গলি গলি শেষ হৈ আহিছে ,ঠিক তাৰ কলিজাটিৰ দৰে । কলিজাৰ কেঁচা তেজত আজি তাইৰ চিনাকি গোন্ধ নাই । কলিজাৰ উৱলি যোৱা পঁজাত তাই বহুদিন ভুমুকি মৰা নাই । আলপৈচানৰ অভাৱত আজি জহি-খহি নিঃশেষ হ’ব ধৰিছে তাৰ কেঁচা ৰঙৰ প্ৰেমৰ পঁজা । তাৰ চিঠিখন আধৰুৱা হৈয়েই পৰি ৰ’ল । তাৰ আঙুলিকেইটাই কান্দিছিল, চিঠিখন মোহাৰি চুকৰ ডাষ্টবিনটোলৈ দলিয়াই । গলি গলি নিঃশেষ হৈ অহা মমডালে এটা সময়ত নিজকে মৃত ঘোষণা কৰিছিল । মাথো শ্মশানৰ চিতাৰ দৰে তাৰ মৃত শৰীৰৰ পৰা উৰি আহিছিল উমুঠিমান ধোঁৱা । কোঠাটোৱেও তাক সাৱতি আন্ধাৰত বুৰ মাৰিছিল ।

   এৰা, সঁচাকৈয়ে বৰ আন্ধাৰ ।