Wednesday, 28 December 2016

শংকৰদেৱ একাডেমীৰ তুমি নীলাঞ্জনা বৰুৱা – ৩


                                                                  
নীলাঞ্জনা,
কেনেকৈ তোমাৰ বোকোচাত তুলি দিওঁ
মোৰ বুকুৰ সমস্ত দুখ ?
তুমিতো নাজানা - তাৰ আঁৰত লুকাই আছে কাৰ চিনাকি মুখ ।

নৈৰ ঘাটত শেলুৱৈৰ চেপাত
শিলচটাই আজি উশাহ ল’ব পৰা নাই ।
জাক হেৰুওৱা পখীৰ কলৰৱত
সন্ধ্যাটি ভূমাৰ বুকুত নিৰলে লুকায় ।

জানা,
তোমাৰ নিলাভ অথচ দ্ব্যৰ্থ চাৱনিয়ে
সিদিনা মোৰ সমস্ত শৰীৰত বগুৱা বাই ফুৰিছিল ।
মই হৈ পৰিছিলো নীড়হাৰা ।
যিদিনা তুমি তোমাৰ আঁচলৰ আঁৰত
এটি কুঁৱলীসনা সন্ধ্যা মেৰাই লৈ আহিছিলা
আৰু মোৰ কান্ধত মূৰ থৈ সুধিছিলা
কিমান কঠিন হ’লে বুকুত সপোনে কুৰুকিব পাৰে ?
কিমান গভীৰ হ’লে উশাহত হুমুনিয়াহ উজাই যাব পাৰে ?
কিমান উজাগৰ ৰাতিৰ শেষত চকুত ওলমে আশাৰ জোলোঙা ?
অথবা
কিমান হতাশাই আঙুলিৰ ঠাঁৰত স্তব্ধ কৰিব পাৰে জীৱনৰ উন্মাদনা ?

মোৰ কম্পিত ওঁঠে মৌনতাৰ আৱৰণ গুচাই
তোমাৰ উত্তৰ দিবলৈ অপাৰগ আছিল ।
মই যে আজি মৌন বুদ্ধ !

পুনঃ –
কালি তুমি আকৌ আহিছিলা ।
পূৰ্ণিমাৰ জোনাকী নিশা তোমাৰ উত্তৰ বিচাৰি
বাট হেৰুৱাইছিলা আৰু
মোৰ সোঁৱৰণীৰ বুকুত জাহ গৈছিলা ।