Tuesday, 3 January 2017

কথোপকথন - ৩


 তুমি - ক্ষণিকতে যিদৰে আঁতৰি যায়
         আকাশৰ নেজাল তৰা
         ওঁঠৰ পৰা সৰি ক’ৰবাত যেন হেৰাই গ’ল আমাৰ কথা ।

মই - নেহেৰাই কেতিয়াও ওঠঁৰ ভাষা
        বুকুত ওলমি আছে চোৱা, সেয়াই তুমি কোৱা
        কিছু সপোন, কিছু প্ৰত্যাশা ।

তুমি - প্ৰত্যাশাই যদি মিছা হয় ধূসৰ বন্দৰত
         নাওঁ মেলি দিবা কি সাহসত ?           

মই - নাওঁ ভটিয়াব কথানদীৰ সোঁতত
        উচ্ছ্বলা যৌৱনা তুমি মোৰ চিফুং বাঁহীৰ সুৰত ।
        নিলাজ ফাগুন উৰিব তোমাৰ চাদৰৰ আঁচলত
        আঁকি দিওঁ নেকি পলাশৰ ৰঙা তোমাৰ কপালত ?

তুমি - আঁকি ল’ম তোমাৰ হেঁপাহৰ ৰঙা মোৰ কপালত
         তোমাৰ মৰমৰ নৈত ডুব যাম প্ৰতিটো উশাহত ।

মই – মোৰ মৰমত নুডুবিবা
        জীৱনৰ সেউজীয়া ঠিকনা হেৰুৱাবা ।
        সৌৱা হাত বাউলি মাতিছে তোমাৰ সপোনে
        সাঁতুৰি পাৰ হৈ যোৱা ।


                  

No comments:

Post a Comment