Thursday, 24 November 2016

শংকৰদেৱ একাডেমীৰ তুমি নীলাঞ্জনা বৰুৱা - ২


নীলাঞ্জনা,
তোমাৰ জেতুকাবুলীয়া আঙুলিৰ স্পৰ্শত
মোৰ শীৰ্ণ আঙুলিৰ জঠৰতা ভাঙে ।
তোমাৰ লাস্যময়ীতাৰ হিল্লোলত
বুকুত সেউজীয়া স্বপ্নৰ অনুৰণন জাগে ।

মই বিপ্লৱী হৈছো নীলাঞ্জনা ।
স্বাধীনতা বিচাৰি
ডাষ্টবিনৰ পৰিৱৰ্তে
গভীৰ সেউজীয়াৰ মাজত বিলীন হৈছো ।
বিপ্লৱৰ কবিতা আওৰাই
হাতত গুঁজি লৈছো বন্দুক আৰু বাৰুদ ।
যি হাতেৰে তোমাৰ হাতত
হাত থৈ
জীৱনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলো
সেই হাতেৰেই কত জীৱন হত্যা কৰি 
আজি বিপ্লৱৰ নিচান উৰুৱাইছো । 
তুমি উপহাৰ দিয়া কলমেৰে 
প্ৰেমৰ কবিতা লিখাৰ পৰিৱৰ্তে,
বন্দুকেৰে লিখি গৈছো অৰণ্যৰ বুকুত
মাথো তেজৰ কবিতা ।

এটি ৰৌদ্ৰোজ্বল পুৱাৰ অপেক্ষাত
সাৰে থাকে
অৰণ্যৰ প্ৰতিটো নিশা ।
মগজুত কলমটিওৱা
স্বাধীনতাৰ ভোকে আজুৰি নিয়ে
চকুহালিত ওলমি থকা
সপোনৰ জোলোঙা ।

নীলাঞ্জনা,
মোৰ বাবে তুমি ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা নকৰিবা ।
ঈশ্বৰ এই বিপ্লৱৰ পলৰীয়া বিপ্লৱী ।

আই আৰু পিতাইৰ চকুলৈ চাবাচোন
আজিও দেখিবা তাত     
আশাৰ থোৰ মেলা ধাননি ।                 

হয়তো কোনোবা নিশা       
উভতি আহিম বিপ্লৱৰ দাবানল সামৰি                         
তোমাৰ ওচৰত বন্ধকত থোৱা
মোৰ হৃদয়খনৰ ভিক্ষা বিচাৰি ।

No comments:

Post a Comment